4u36 op een dinsdagmorgen. Eindelijk eens een kinderloos bed, tot de telefoon gaat. Elisa. Een ongelooflijk rustige stem aan de telefoon waarbij je vertelt dat je water is gebroken, maar dat je nog geen weeën hebt. Samen besluiten we dat ik toch reeds aanzet. Hier thuis twijfel ik nog even. Maak ik nog snel de boekentasjes van de kinderen of rijd ik onmiddellijk door? De echtgenoot heeft het telefoongesprek met een half oor meegeluisterd en doet teken dat hij weet wat zijn taken zijn. Ik grabbel nog snel mijn nieuw fototoestel mee en vertrek richting Gullegem.

Ondanks dat het nog maar november is, voelde mijn aankomst aan als het begin van een kerstverhaal. Een donkere straat, waarbij het licht brandde in één enkel huis. Het licht aan de voordeur scheen uitnodigend. Nog voor ik aan de voordeur toekwam, ging de deur al open. Dieter liet me heel joviaal binnen en ik vond jou in het midden van de woonkamer. Leunend op de bal, volledig overgevend aan jouw weeën. Een sereniteit en oerkracht tegelijk. Dieter zat prominent achter jou en ondersteunde jou bij iedere wee. Kort na mijn aankomst, arriveerden ook de huisarts en de vroedvrouw en toen ging het, indien mogelijk, nog sneller. Het bad werd in gereedheid gebracht, terwijl jij gefocused op jezelf en jouw weeën bleef. Je vertoefde in een cocon, die meegedragen werd door alle aanwezigen in de kamers. Stilaan begon het buiten lichter te worden en de gordijnen werden gesloten. Deze bubbel was voor jou en jullie kindje. De zachtaardige vroedvrouw en de gemoedelijke huisarts waren heel aanwezig en tegelijk zo onopvallend. Jij en Dieter hadden niemand nodig, jullie konden dit, volledig op jullie eigen kracht. Nog voordat het bad volledig gevuld was, mocht je plaats nemen in bad om te persen.

Dieter ging opnieuw achter jou zitten, om jou ook hier weer te ondersteunen, maar hij kreeg een andere rol toebedeeld. Marcel kwam achter jou zitten, zodat jouw man jullie kindje kon aannemen. Zittend naast Marcia, stak hij zijn handen in het water om jullie kindje te ontvangen. Het hoofdje werd geboren en op een heel zachte, serene manier, mocht jullie mensje opgevangen worden door haar vader. Vol van liefde en trots, schenkt de papa het kindje aan zijn mama, en na de eerste, intense knuffelingen, wordt de vraag gesteld: ‘Wat is het geslacht?’ 9 maanden verborgen voor mama en papa, ontdekken ze nu dat ze een dochter hebben. Een zusje voor Luca*. Florence laat alles op haar afkomen en geniet van de warmte van haar mama. Het eerste telefoontje wordt gepleegd. Een telefoontje naar Brazilië, om de grootmoeder te feliciteren met haar kleindochter.

Op kousenvoeten worden de eerste zorgen toegediend, terwijl moeder en dochter huid op huid elkaar mogen verkennen. Heel doodgewoon gaat de kersverse papa naar de bakker achter ontbijt en gunnen we mama en kind een moment voor zichzelf.

Het bad wordt geleegd,  de gordijnen gaan weer open. Langzaamaan wordt de bubbel geopend, wordt de verdere familie en vrienden verwittigd. Begint het gewone leven opnieuw. Terwijl ik het laatste opruim en jullie drieën in de zetel bezig hoor, word ik overspoeld door een golf van dankbaarheid.

Hoe bijzonder snel jullie meisje zich wou laten tonen aan jullie,

hoe kalm en vol vertrouwen jullie waren op elkaar, in julliezelf,

hoe liefdevol dit plaatje was.

Voor mij was dit een kerstverhaal.

Heel veel liefs aan jullie drieën,

Mieke

Discussion

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *