Deze zin spookte sinds afgelopen vrijdag in mijn hoofd. Sinds 2016 ben ik doula en heb ik het geluk gehad om al bij heel wat bevallingen aanwezig te mogen zijn. Afgelopen dinsdag was het exact een jaar geleden dat ik aanwezig mocht zijn bij de geboorte van Kasper. Exact 4 jaar eerder werd toen mijn oudste dochter geboren…

Veel mama’s peinzen even terug bij de verjaardag van hun pupil naar hun bevallingsverhaal, maar afgelopen dagen liep ik eerder te mijmeren over die geboorte van Kasper, eerder dan over mijn eigen bevalling.

Iedere mama is anders, ieder koppel heeft een andere dynamiek en heeft andere verwachtingen van hun doula. Vijf jaar geleden wist ik niet wat bevallen inhield, of wat ik wou – en dat in tegenstelling tot jou, Myrte. Jij wist heel goed wat je wou. En vooral wat je niet wou. Een eerste bevalling indachtig maakte jou alert voor onvoorziene omstandigheden en één van jouw grootste vragen was dan ook om rust en veiligheid te bieden. Iets wat ik wel zag zitten, en dus met jullie in zee wou gaan.

Wat herinner ik me nog, een jaar na datum, zo uit de losse pols? Een telefoontje om half 6 ’s ochtends, waarbij Tom de telefoon diende over te nemen omdat jij in het midden van een wee zat. De voordeur die uitnodigend op een kier stond en de maxi cosi klaar in de gang.

Tom, die samen met jullie oudste zoontje een boterham zit te eten, terwijl wij 2 helemaal vertederd te zitten kijken in het hoekje van de woonkamer. Hoe nonkel Bob geheel op zijn gemak de opvang komt verzekeren zodat wij naar het ziekenhuis kunnen vertrekken.

Jouw fierheid, wanneer we toekomen in het ziekenhuis en 2 ambulanciers jou een rolstoel willen aanbieden, die jij heel kordaat afwijst. Het ‘roeien’, uren en uren in het bad. Iedere wee letterlijk wegroeien – waar al die volleybalspieren niet goed voor zijn – om daarna te genieten van het warme water. Tom, die zo nabij bleef. Zo dichtbij jou bleef, totdat hij ook begon te knikkebollen naast jouw bed. Het werd al laat, en de afgelopen nacht hadden jullie ook niks meer geslapen. Hij nam het aanbod aan om even zijn ogen dicht te doen in de relaxzetel en ik kwam naast jou zitten. Wat er toen gefluisterd werd, weet ik niet meer, maar het was intiem, het was intens. Het was dromen over de nakende komst van dat kleintje, je sprak met heel veel liefde over jouw slapende man en nog zoveel meer…

Kort daarna werd de deur met een klap opengedaan en kondigde de verhuis zich aan van arbeids- naar bevallingskamer. In een waas is dat stuk aan mij voorbij gegaan, maar op het moment dat jij jouw zoon aannam, hing de kamer vol emotie. Verwondering, ongeloof, immense liefde en onvoorstelbare trots zweefde doorheen de ruimte. En hij dronk bij jou. Jouw zoon lag bij jou en dronk onmiddellijk. Een groter geschenk hadden we niet durven dromen.

Lieve Myrte,

Lieve Tom,

Iedere bevalling blijft me bij, heeft een ander accent voor mij. Deze weg samen met jullie, is voor beide partijen een ongelooflijke mooie reis geworden. Eentje vol spanning, vol vragen en twijfels, maar ook eentje vol liefde en trots. Vol groei en plezier naar het moederschap toe. Vol uitdagingen en cadeautjes.

Lieve Myrte, dankjewel voor het vertrouwen en de ongelooflijk mooie bloemen. Dankjewel voor iedere guitige foto die ik krijg van jullie varkentje. Dat baby’tje dat stilaan uitgroeit tot een stoere jongen vol bewondering naar zijn grote broer.

Dankjewel moedige madam, voor alles.

Heel veel liefs,

Mieke

Discussion

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *