Afgelopen weekend mocht ik me een heel weekend laten onderdompelen in de wereld van ‘birth into being’. Geflankeerd door een warme groep vrouwen mocht ik overnachten in een oud klooster, waarbij de activiteiten plaatsvonden in de ruimte die vroeger de kapel was. Een ervaringsgericht weekend om je helemaal onder te dompelen in geboortetrauma om daarna een gewenst patroon te creĆ«ren. Ondanks mijn werk als ervaringsgerichte therapeut stond ik hier nogal sceptisch tegenover. ‘Zeewier’ uitbeelden is nu niet onmiddellijk mijn favoriete manier van communicatie. Mijn cortex werd gelukkig wel gevoed op zondag. Concrete situaties werden via een familieopstelling uitgebeeld en inzichten werden aangeraakt.

Het kriebelt om 101 dingen tegelijk te doen, da’s de aard van het beestje. En toch heb ik ook te voelen. Te kijken bij mezelf. Te kijken rondom mij, naar mijn kinderen, mijn gezin. Hoeveel waarde leggen zij in de schaal t.o.v. mijn groei? Hoe hard groei ik door met mijn kinderen bellen te blazen? Hoezeer geniet ik van de verwondering wanneer mijn oudste dochter zegt: ‘Mama! Heb je dat gehoord?’ ‘Ja schat, dat is een cirkelzaag.’ ‘Nee, luister! Klik klak, klik klak… Dat is het paard van Sinterklaas!’

Af en toe heb ik te vertragen. Stil te staan bij mezelf. Dan keer ik terug naar afgelopen weekend. Waar tijd aangeduid werd door het luiden van de kerkklok. Waar maaltijden aan een lange houten tafel werden geserveerd en de soepkommen familiaal werden doorgegeven.

Tijd maken voor mijn gezin is broodnodig. En anderzijds heb ik ook van mijn eigen groei te genieten.

What the hell: coming up in 2018: cursus hypnobirthing!

 

Discussion

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *