Het is een heel gek gevoel, gepakte reiskoffers in november. Voor één persoon. Mama gaat op reis. Alleen. Of zoiets.

Sinds de geboorte van onze oudste dochter is er veel veranderd. Plots zijn er personen rondom jou waar je óók rekening mee dient te houden, bovenop – of nog meer dan met – jouw eigen behoeftes.

Ik heb toentertijd de keuze gemaakt om het jonge moederschap te combineren met een fulltime job, een intensieve  vierjarige opleiding, het uitbouwen van een eigen praktijk en nog een aantal randactiviteiten. Ballen in de lucht houden, het is aangeboren (of aangeleerde?) natuur.

Maar nu… Kies ik er bewust voor om even op die rem te gaan staan. Om even voluit voor mezelf te kiezen. Op te laden. Zodat ik kan blijven bieden wat ik o zo graag geef. Er gaan ongetwijfeld traantjes vloeien. In België én in Bali. Maar ik weet dat mijn kinderen in veilige handen zijn, dat zij ten volle zullen gekoesterd worden.

En ik? Ik kijk er naar uit om even niet bereikbaar te hoeven zijn. Mijn hotelkamer uit te stappen, zonder telefoon en de dag te nemen zoals die zich aandient. Om te giecheltrutten aan het strand en alle verantwoordelijkheden even los te laten. Om tot rust te komen en helemaal verwonderd te zijn van de stilte, van het onbekende. Om nieuwe vriendschappen aan te gaan en mij te laten voeden door inspirerende vrouwen. Om op te laden dankzij een – voor mij nog onbekende – dansvorm en ‘s avonds te ontladen met een yoga-sessie.

En immers,wat zijn 12 dagen in een mensenleven?

Heel veel warmte,

 

Mieke

De praktijk is gesloten van 14 november t.e.m. 2 december. Telefonisch ben ik niet bereikbaar. Mails worden slechts sporadisch behandeld. Dank je voor jouw begrip!

 

Discussion

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *