Afgelopen week had ik een cliënte die het volgende bracht: ‘Ik kan voor iedereen zorgen, behalve voor mezelf. Ik geef aan alles en iedereen, maar kan het voor mezelf niet toelaten.’ Menig collega en vriendin is nu aan het gniffelen bij het lezen van deze woorden en hoe deze ook perfect op mij van toepassing kunnen zijn…

Maar wat heb je te doen als jou die spiegel wordt voorgehouden? Durf je te kijken, zonder oordeel en jouw gewicht in de schaal te leggen? Jouw verdiensten aanschouwen en jouw verbeterpunten een waarlijk oordeel toebedelen?

Spiegels zijn nooit mijn beste vriendjes geweest, maar ik ben wel dankbaar voor de mensen die op gelijkaardige problematieken botsen en waardoor het letterlijk een ‘samen werken’ wordt, elk op zijn pad, elk met zijn issues. Ik heb nog altijd geen wijsheid in pacht, en die goudschat aan het einde van de regenboog heb ik ook nog niet gevonden. Ik heb wel een trekkersrugzak, wat touw om die bergen te beklimmen en een houweel om af en toe een muurtje af te breken.

De schoonheid en de waarheid  van een spiegel blijft ook voor mij een harde noot om te kraken,  maar gaandeweg op mijn pad, kom ik af en toe een meertje tegen, waarbij ik durf stil te staan, een kleine blik durf in te werpen en een glimp opvang van wat ik uitstraal, van wie ik ben. En keer op keer heb ik, heb jij de keuze, om te blijven stilstaan, te aanschouwen, of je om te draaien en verder te gaan. En wat je ook beslist, of je nu durft te kijken of niet, je weg gaat altijd verder en brengt je dichter bij jezelf…

Discussion

Comments (1)

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *