De zomervakantie is nu wel écht voorbij. De kinderen zijn gisteren opnieuw gepakt en gezakt voor een heel schooljaar vertrokken. Als ouder vaak een moment om even stil te staan. Stil te staan hoe snel de tijd wel durft te gaan. En dan kwam ik deze tekst tegen:

Het begint me op te vallen dat zelfs de beste surfers lang niet altijd de golf die ze willen pakken, kunnen pakken, en dat ze vaak vallen. Misschien niet meteen, maar uiteindelijk wel en best wel vaak. Surfen is ook: bereid zijn kopje onder te gaan; ik merk dat ik daar op een of andere manier troost uit haal. Het gezwoeg hoort erbij, it’s part of the deal.

Surfen wordt vaak gebruikt als ‘metafoor voor het leven’. Het is een goede vergelijking, want zowel in het leven als op het water is alles voortdurend in beweging. Surfen is een spannend evenwicht tussen overgave en beheersing. Je kunt niet dobberen en alles over je heen laten komen, je als een balletje overal heen laten duwen. Tegelijkertijd heb je de omstandigheden niet in de hand, geen enkele golf is ooit hetzelfde, elke dag is immers anders. Soms kabbelt het maar wat voort, soms zijn de golven te hoog en te sterk. Je kan niet aan de zijkant blijven staan, je hebt er in te duiken. In het leven, in de golven. Net zoals al die kleine en minder kleine wezentjes dat gisteren hebben moeten doen.

En beseffen dat ze vaak zullen vallen, dat ze af en toe kopje onder zullen gaan, doet pijn aan je moederhart. En toch heb je los te laten en te vertrouwen dat ze iedere keer weer op het strand kunnen bijtanken. En met dat vertrouwen opnieuw die golven in te duiken.

Surf maar ten volle, en durf te vallen. <3

 

Discussion

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *